पछि तिमी – कबिता

पछि तिमी
आए झैं कालो बादल लुकाउन
आफ्नो पोल्टामा चन्द्रलाई लुसुक्क
लुके तिमी पनि अनायास चुपचाप
कसैसँग नसोधी शब्द एक सुटुक्क

पछि तिमी
रिसाई निद्रा आउदैन बस्न आखा माझ
श्रृगार पनि रिसाई गए टाढा मैसंग
भए खरानी-खरानी हाँसो ओठको भष्म
सल्कि रहनाले आगो पिडाको हृदयमा दन-दन

पछि तिमी
आँसुको पंधेरी सरी भए नयन सदा छलछल
परेली भिज्दछ छ्याप-छ्यापी हरक्षण हरपल
झर्छ आँसु नयनको झ्यालबाट सरसर हरदम
सुक्दैन जति झरे पनि आँशु झरझर झरझर

पछि तिमी
माछापुच्छ्रेले नियालिरहे झै फेवातालमा रहि मौन
हृदयको ढुकुटीमा लुकाई नियाल्दछुं तिमीलाई म
आँसुको झरनामा निथ्रुक्क रूझी भई निशब्द
भएछ जिवन अगुल्टो सरी न बल्दछ न निभ्छ

पछि तिमी
निर्दयी समयले लगेको तिमीलाई भएछ बर्ष चार
अतितका यादका रूमल्दै बारबार बित्दछ दिनरात
मोती सम्झनाका बटुली आशुको धागोमा उन्दै
भएछ सोही परिवेसमा डुबी बस्ने आदत आजकाल